مىطلبد تنها به طور اجمال به مواردى پيرامون آن از ديدگاه برخى متقدمين و متأخرين و نظرگاه محقق اردبيلى مىپردازيم . محقق حلى در شرايع الاسلام غناء را جزو چيزهايى ذكر نموده است كه « محرم فى نفسه » و عمل آنها بالذات حرام است . « 1 » و در مختصر النافع آن را جزو اعمال محرمه قرار داده است و از آن خوانندگى مغنيه را براى جشن عروسى اگر با غناء باطل نباشد و مردان نيز در آن مجلس داخل نشوند ، استثنا كرده است . « 2 » علامه حلى نيز در ارشاد الاذهان غناء را جزو مواردى كه فى نفسه حرام است ذكر نموده « 3 » و در تبصرة المتعلمين آن را جزو اعمال محرمه قرار داده و غناء در عروسى را استثناء نموده است . « 4 » شهيد اوّل در لمعه غناء را جزو اعمال حرام قرار داده است « 5 » و شهيد ثانى در شرح آن آورده است : غناء به مد كشيدن صوت و صدا است در حالتى كه ترجيع داشته باشد و طرب آورنده باشد . يا صوتى كه عرفا غناء ناميده شود ولو طرب نياورد چه در شعر يا قرآن يا غير آن . مصنف ( شهيد اوّل ) و سايرين از غناى حرام ، حداء را كه غناء براى شتر است در حال راه رفتن شتر ، استثنا كرده‌اند . ديگران و نيز مصنف در كتاب دروس خود ، فعل غناء را براى زنان در عروسيها جايز مىدانند در صورتى كه به باطل تكلّم نشود و آلات لهو استعمال نگردد ولو آن آلت لهو ، دف با سنج باشد لكن دف بدون سنج اشكالى ندارد ،

--> ( 1 ) . شرايع الاسلام ج 2 ، ص 264 . ( 2 ) . مختصر النافع ص 116 و 117 . ( 3 ) . مجمع الفائدة و البرهان ج 8 ، ص 57 متن ارشاد . ( 4 ) . تبصرة المتعلمين ص 54 . ( 5 ) . اللمعة الدمشقيه ص 92 .